Μερικές ζωές μοιάζουν με γεωγραφικούς χάρτες, τις κοιτάς και βλέπεις γραμμές που ξεκινούν από τη μια άκρη της Μεσογείου και καταλήγουν στην άλλη. Σχεδόν πάντα, σε τέτοιους «χάρτες», υπάρχει ένα λιμάνι -τα λιμάνια έχουν έναν περίεργο τρόπο να διαμορφώνουν τους ανθρώπους. Εκεί, μαθαίνεις νωρίς ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από την πόλη σου και πως καμία ιστορία δεν μένει για πάντα στο ίδιο μέρος.
Ο παππούς Ρίζεπ στη Βεγγάζη. Από τη γενιά που έζησε τον πόλεμο και μεγάλωσε με τις ιστορίες των λιμανιών.
Ο Μωχάμεντ Μπενγκούζι, γεννημένος στην Αθήνα το 1985, μεγάλωσε ανάμεσα στη λιβυκή μνήμη της οικογένειάς του και την ελληνική πραγματικότητα.
Ο Μωχάμεντ Μπενγκούζι στο γραφείο του με το μυθιστόρημά του «Το τελευταίο καρναβάλι του Χουάν Ρομάν Ντομένικο» (εκδ. Πνοή). Στα ελληνικά, μια γλώσσα που έμαθε στο δρόμο, άρχισε να γράφει μετά τα 25.
Αζντάμπια, Λιβύη, Μάρτιος 2011. Λίγα χιλιόμετρα από το μέτωπο του πολέμου, πολίτες-δημοσιογράφοι και αντικαθεστωτικοί παρακολουθούν τις επιθέσεις των δυνάμεων του Καντάφι. Πρώτος από αριστερά ο Μωχάμεντ Μπενγκούζι. Credit: Iason Athanasiadis/Ιάσων ΑθανασιάδηςΤο τελευταίο καρναβάλι του Χουάν Ρομάν Ντομένικο, Εκδόσεις Πνοή