Νιώθεις ενοχές ή πανικό όταν μένεις σπίτι Σαββατόβραδο; Ο πιο ειλικρινής και απαισιόδοξος φιλόσοφος της ιστορίας εξηγεί γιατί η συνεχής ανάγκη για παρέα δεν είναι κοινωνικότητα, αλλά ξεκάθαρη φυγή.
Έρχεται Παρασκευή βράδυ, το πρόγραμμά σου είναι άδειο, και ξαφνικά νιώθεις ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ανοίγεις το κινητό, βλέπεις τα stories των άλλων από εξόδους και σε πιάνει ο γνωστός, ασφυκτικός πανικός του FOMO (Fear Of Missing Out). Νιώθεις ότι χάνεις τη ζωή σου. Ο Άρθουρ Σοπενχάουερ, όμως, έχει μια εντελώς διαφορετική, αμείλικτη διάγνωση για τον πανικό σου: Η ανάγκη σου να είσαι διαρκώς περικυκλωμένος από κόσμο δεν αποδεικνύει ότι είσαι κοινωνικός. Αποδεικνύει απλώς ότι τρέμεις να μείνεις μόνος σε ένα δωμάτιο, γιατί δεν αντέχεις την ηχώ του άδειου σου μυαλού.
Το απόφθεγμα της ημέρας από Γκυ ντε Μωπασάν: «Οι πιστοί άνδρες αγαπούν τις γυναίκες, ενώ…»
Ο τρόμος της σιωπής και ο θόρυβος της μάζας
Ο Γερμανός φιλόσοφος δεν μασούσε τα λόγια του και δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αρεστός. Σε αντίθεση με τη σημερινή κουλτούρα που αποθεώνει την εξωστρέφεια και βαφτίζει «κατάθλιψη» την ανάγκη για απομόνωση, ο Σοπενχάουερ θεωρούσε την υπερβολική κοινωνικότητα ως ξεκάθαρη ένδειξη εσωτερικής φτώχειας.
Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία, είναι το απόλυτο προνόμιο
Στην εποχή του Instagram, το να περνάς τον χρόνο σου μόνος θεωρείται σχεδόν κοινωνικό στίγμα. Ο Σοπενχάουερ, ωστόσο, αντιστρέφει πλήρως αυτή τη διαστρεβλωμένη εικόνα. Η ικανότητα να απολαμβάνεις τη μοναξιά σου δεν είναι σύμπτωμα μελαγχολίας, αλλά το απόλυτο τεστ αυτογνωσίας και το σήμα κατατεθέν της υψηλής νοημοσύνης.
Την επόμενη φορά που θα ακυρώσεις μια ανούσια έξοδο για να διαβάσεις ένα βιβλίο, να δεις μια ταινία ή απλώς να καθίσεις με τις σκέψεις σου στον καναπέ, μην νιώσεις ενοχές. Πανηγύρισέ το. Είναι η απόδειξη ότι είσαι αρκετά γεμάτος εσωτερικά, ώστε να μην έχεις την παραμικρή ανάγκη να δανειστείς τον θόρυβο κανενός άλλου για να υπάρξεις.
Πάουλο Κοέλιο: Η μεγάλη ψευδαίσθηση του έρωτα (Και γιατί το πρόσωπο που αγαπάς είναι απλώς ένας… καθρέφτης)