Σου έχει συμβεί; Να φτάνεις στον τερματισμό, να παίρνεις το πτυχίο, την προαγωγή ή το καινούργιο αυτοκίνητο και αντί για έκρηξη χαράς, να νιώθεις ένα παράξενο κενό;
Ο Έριχ Φρομ, ένας από τους σημαντικότερους διανοητές του 20ού αιώνα, έχει την απάντηση. Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν πέτυχες τον στόχο σου. Το πρόβλημα είναι ότι ο στόχος δεν ήταν ποτέ δικός σου. Σήμερα, το απόφθεγμα αυτό είναι η ευκαιρία σου να πατήσεις «pause» σε μια ζωή που τρέχει στον αυτόματο πιλότο.
Γιατί τρέχουμε τόσο πολύ; Ο Φρομ εξηγεί πως η υπερδραστηριότητα (ταξίδια, καριέρα, καταναλωτισμός) είναι συχνά ένας μηχανισμός άμυνας. Τρέχουμε για να μην προλάβουμε να ακούσουμε τη φωνή μέσα μας που ρωτάει: «Προς τι όλα αυτά;».
Η ερώτηση αυτή προκαλεί τρόμο. Γιατί; Διότι αν παραδεχτείς ότι τόσα χρόνια κυνηγούσες όνειρα που σου φύτεψαν οι γονείς, οι διαφημίσεις ή η κοινωνία, τότε πρέπει να γκρεμίσεις τα πάντα και να χτίσεις τον εαυτό σου από την αρχή. Και αυτό απαιτεί τεράστιο θάρρος.
«Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ανθρώπου είναι ότι δεν κάθεται να σκεφτεί αν οι σκοποί που επιδιώκει είναι κάτι που επιθυμεί ο ίδιος. Στο σχολείο θέλει να πάρει καλούς βαθμούς, σαν μεγάλος θέλει να επιτύχει όσο γίνεται περισσότερο, να κερδίσει χρήματα, να αποκτήσει κύρος, να αγοράσει καλύτερο αυτοκίνητο, να κάνει ταξίδια κ.λπ.
Όταν όμως μέσα σε αυτή την εντατική δραστηριότητα σταματήσει για να σκεφτεί, στο μυαλό του μπορεί να γεννηθεί το εξής ερώτημα: Αν πετύχω αυτή τη νέα δουλειά, αν αγοράσω αυτό το καλύτερο αυτοκίνητο, αν κάνω αυτό το ταξίδι, τι βγαίνει; Προς τι όλα αυτά;