«Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα»: Η αριστουργηματική δημιουργία των Δημήτρη Παπαϊωάννου και Γιώργου Κουμεντάκη υπό τη διεύθυνση του Θεόδωρου Κουρεντζή – Η ζωή στην Ύστατη στιγμή του Τέλους

«…Η βρύση του ουρανού ανοίγει και βρέχει νεκρά αγόρια. Παιδιά, σύμφωνα με το Κατά Χατζιδάκι Ευαγγέλιο. Kindertotenlieder. Γλίστρησαν από τη ζωή καθώς χορεύανε τον πιο ωραίο τους χορό. Πάνω στο θρίαμβο του οργασμού τους. Στο πάρτι του φιλιού. Στην πιο μεγάλη τους ώρα όπως γράφει ο Άκης Πάνου. “Κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα…”. Δεν ήξεραν το μυστικό. Χύνονται σαν τα νερά της βροχής από το λούκι ενός αγέλαστου παραδείσου. “Δεν το ’χα σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους πολλούς.” Και εδώ χάθηκε το αγαθότερο αγαθό. Το σώμα τους. Τo AIDS δεν ήταν μια ασθένεια ψυχική παρότι παρουσιάστηκε έτσι στοιβάζοντας πάνω στη σωματική συντριβή και το ασήκωτο βάρος ενός στίγματος»Κυριάκος Χαρίτος (*)