Στο σύμπαν της Κικής Δημουλά, τίποτα δεν είναι μικρό και τίποτα δεν παραμένει στατικό. Η ποίησή της δεν είναι μια απλή παράθεση στίχων, αλλά μια πράξη αυτοάμυνας απέναντι στο χρόνο, τη φθορά και την αβάσταχτη μοναξιά.Μόνη, ἐντελῶς μόνη,
περπατῶ στὸ δρόμο
καὶ πέφτω πάνω σὲ μεγάλα γεγονότα:
Ὁ ἥλιος σὰν ἐπειγόντως νὰ ἐκλήθη ἀπὸ τὴ Δύση
ἀφήνοντας ἡμιτελὲς τὸ δειλινό…κρατώντας τοὺς ἀμφορεῖς τοῦ μυστηρίου,
τῶν ἰδιοτήτων της ἐπαίρετο,
ὅταν τὸ ρεμβῶδες μάτι της, τὸ φεγγάρι,
ἕνα ἀπρόδεκτο, λαθραῖο σύννεφο, πάτησε
καὶ τὴν τύφλωσε.ἐπωφελήθηκε
κάποιος παράξενος κατάσκοπος
-τὸ μεσονύχτιο ὑποπτεύονται-
τὸ σύμπαν πυροβόλησε
καὶ τὸ ἄφησε ἀκίνητο…τὸ γεγονὸς πὼς εἶμαι πάλι μόνη
παρελείφθη.
«Άκουγα διπλά τα βήματά μου»: Η ερωτική παραίσθηση του Γιάννη Σκαρίμπα
Φωτογραφία εξωφύλλου