Τι είναι αυτό που κάνει το σώμα να παραλύει; Είναι ο τρόμος για το άγνωστο; Να μπούμε σε έναν κόσμο δίχως πυξίδα και χάρτη και να προσπαθήσουμε να βρούμε την έξοδο μέσα από δαιδαλώδη μονοπάτια και τρόμους ασύλληπτους στα θνητά μυαλά; Ή είναι η αδικία; Το κακό που μπορούμε να κάνουμε ο ένας στον άλλο, ενώ επιδεικτικά αγνοούμε τον συνάνθρωπο απέναντί μας. Ίσως ο τρόμος βρίσκεται στο συνηθισμένοAlice (1988)
Σκηνοθεσία: Phil Tippett
Μια ψηλή φιγούρα, που φοράει μόνο ένα παλτό και μια αντιασφυξιογόνα μάσκα, περιφέρεται σε έναν κατεστραμμένο και διεστραμμένο κόσμο, έναν κόσμο που θυμίζει έντονα τον δικό μας, και βρίσκεται ανάμεσα σε τέρατα με αφύσικες μορφές. Πάνω του έχει έναν χάρτη και μια βαλίτσα.
Τι είναι αυτό που κάνει τόσο ελκυστικό το stop-motion-animation; Είναι τα αποτυπώματα των δημιουργών πάνω στις κούκλες; Που κάθε κίνηση, κάθε ανάσα, αντικατοπτρίζεται σε κάθε καρέ; Είναι το επίπεδο δυσκολίας και η αφοσίωση που απαιτείται για να δημιουργηθεί ή είναι το τελικό αποτέλεσμα που το κάνει να φαίνεται πιο αληθινό από το αληθινό, που οι πιο δυνατοί υπολογιστές στον πλανήτη δεν θα μπορέσουν ποτέ να δημιουργήσουν;
Το Mad God είναι αργό, ατμοσφαιρικό και άγριο. Ένα έργο στο οποίο η πλοκή παίζει δευτερεύοντα ρόλο, γιατί το σημαντικότερο κομμάτι είναι ο ολοζώντανος κόσμος που πήρε στον Phil Tippett τριάντα χρόνια για να δημιουργήσει. Ό,τι βλέπουμε είναι ένας πίνακας του Ιερώνυμου Μπος που έχει ζωντανέψει και εμείς οι ταξιδευτές στο σκοτάδι με προορισμό το πρωί που δεν ξέρουμε αν θα έρθει.