Αφήστε τους νεκρούς να ησυχάσουν. Αφήστε τους στο χώμα. Αφήστε τους στη θέση που δυστυχώς τώρα τους αναλογεί. Σταματήστε να τα σκαλίζετε, σταματήστε να τα ξεθάβετε, σταματήστε να τα αναβιώνετε. Φτάστε επιτέλους στο πέμπτο στάδιο του πένθους. Φτάστε στην αποδοχή. Και προχωρήστε πια. Είναι όμορφη η ζωή. Και δεν κρατάει για πάντα. Αρχίσετε να ζείτε ξανά, μην μείνετε άλλο εγκλωβισμένοι στις συνωμοσιολογίες και παρασυρμένοι από τους επιτήδειους. Γιατί δεν είναι όλοι σαν εμάς, εκεί έξω υπάρχουν και πολλοί επιτήδειοι, με ιδιοτελείς ατζέντες.
Πότε επιτέλους θα σταματήσετε; Κάθε τρεις και λίγο, ξανά και ξανά. Αφορμές για να φέρνετε στο φως τη δική σας τραγωδία, τους δικούς σας νεκρούς. Σας το είπαμε και πριν λίγες μέρες, από επίσημα κι αδέκαστα χείλη. Σεβαστή η οδύνη σας, αλλά σε αυτή τη χώρα οι τραγωδίες δεν ξεκίνησαν με τους δικούς σας νεκρούς. Σεβαστείτε επιτέλους τους νεκρούς προηγούμενων τραγωδιών. Οι δικοί τους συγγενείς πονούσαν λιγότερο από εσάς νομίζετε; Τι εγωισμός είναι αυτός;
Ή αν δεν την θέλετε πια την ομορφιά της ζωής, μπορείτε κάλλιστα να πεθάνετε κι εσείς. Ψυχικά πάντα. Δεν σας κάνει η χαρά, επιλέξτε τον θάνατο τον ψυχικό – δικαίωμά σας. Μέχρι να έρθει ο φυσικός σας, που όταν έρθει δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά ανακούφιση για σας. Παραδοθείτε πια. Φτάνει. Το παρακουράσατε. Ειλικρινά. Δείτε τι έτος γράφει το ημερολόγιο. Είστε ξεκάθαρα εκτός εποχής, αυτός ο τύπος πολίτη ανήκει στο παρελθόν. Μπορεί να ήταν δικά σας παιδιά (και κανείς δεν θα σας αρνηθεί προφανώς αυτή τη σύνδεση), αλλά τα παιδιά σας ήταν, κι εσείς είστε ακόμα, δικοί μας πολίτες (κι ελπίζουμε ότι δεν θα μας αρνηθείτε αυτή τη σύνδεση). Δεν υπεισήλθαμε στη σχέση σας με τα παιδιά σας, μην υπεισέρχεστε στη σχέση μας με τους πολίτες μας. Δεν ζούμε σε ζούγκλες. Ούτε τα παιδιά σας ούτε εσείς μεγαλώσατε στο πουθενά. Υπάρχει ένα πλαίσιο κοινωνίας και κρατικής οντότητας στο οποίο συμβαίνουν όλα. Υπόκειστε στην εξουσία μας. Την πολιτική, την δικαστική, την οικονομική, την επικοινωνιακή.
Το μυαλό σας είναι δικό μας. Οι φόβοι σας, οι ελπίδες σας, τα άγχη σας, τα όνειρά σας, η απελπισία σας. Δεν αναπτύσσονται σε κενό αέρος αλλά εντός μιας θεσμοθετημένης κοινωνίας που τα επηρεάζει ουσιωδώς. Εκτός από το μυαλό σας, δικό μας είναι και το σώμα που το φιλοξενεί. Δικοί μας είστε ζωντανοί, δικοί μας είστε και πεθαμένοι. Αυτό δεν σημαίνει ντε και καλά ότι δεν μπορείτε να κάνετε του κεφαλιού σας. Σημαίνει όμως ότι, αν επιλέξετε να το κάνετε, οι συνέπειες θα είναι χειρότερες. Και κατά βάθος το ξέρετε. Ή πάντως το φοβάστε. Μην ζητάτε κάτι άλλο πια λοιπόν. Ό,τι διαφορετικό από εμάς ζητήσετε, μόνο σε πιο ανώμαλες καταστάσεις μπορεί να σας οδηγήσει.
Γονείς είστε και με αυτήν την ιδιότητα θα έπρεπε να ενεργείτε. Και τα των γονιών είναι ιδιωτικά πράγματα. Ως ιδιώτες κάντε ό,τι τραβάει η καρδιά σας. Δεν θα ανακατευτούμε με τα δικά σας χωράφια. Άστε όμως τον πολίτη στην άκρη και σταματήσετε να μπαίνετε στα δικά μας. Γιατί, όταν μπαίνετε στα δικά μας χωράφια, θέλετε να κάνετε κακό στη δική μας φάση. Και κάπως το αποδέχεστε κιόλας. Πόσο σωστό είναι αυτό τώρα; Πόσο εχθρικό απέναντί μας; Ως πότε θα πρέπει να υποχωρούμε απέναντι σε μια τέτοια επίμονη και ξεροκέφαλη εχθρότητα;
Εν πάση περιπτώσει, ας σας αφήσουμε να ξεθάψετε και νεκρά σώματα. Ας δείξουμε τέτοια ανωτερότητα. Όχι και να ζητάτε να εξεταστούν όμως. Μήπως αντί για τοξικολογικές εξετάσεις, να κάναμε σε εσάς εξετάσεις για την τοξικότητα με την οποία σας έχουν γεμίσει τον οργανισμό οι πονηροί που σας κινούν σαν μαριονέτες; Κι αν τις κάνουμε τις τοξικολογικές και βγουν καθαρές, τι καινούργιο θα βρείτε να πείτε πάλι, προκειμένου να καθυστερήσετε τη δίκη και την απονομή δικαιοσύνης; Πότε θα αφήσετε την ελληνική κοινωνία να κλείσει αυτή της την πληγή; Θα σας ταράξουμε στην επικοινωνία. Θα σας ταράξουμε στο σπινάρισμα. Θα σας ταράξουμε στη χειραγώγηση. Θα σας ταράξουμε στη νομιμοφάνεια.
Είστε δικοί μας. Ζωντανοί ή νεκροί. Έξω από εμάς υπάρχει μόνο το χάος.