Μαρία Παρασύρη: «…η διαδρομή από τη στέρηση στην υπερβολή μάς αφορά ακόμη και σήμερα…»

© Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευμ. Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση/ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη
«Βρισκόμαστε  στην Αθήνα των αρχών της δεκαετίας του ’80. Μια γυναίκα από την επαρχία έρχεται με τον άντρα της στην πόλη αναζητώντας μια καλύτερη ζωή και βρίσκει καθημερινά καταφύγιο στο σούπερ μάρκετ, έναν χώρο που για εκείνη λειτουργεί ως παράδεισος και μηχανισμός διαφυγής. Όταν μια μέρα κλείνεται μόνη της εκεί μέσα, στο σκοτάδι, έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με τα τραύματα και τις πληγές που είχε αφήσει πίσω. Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται αυτή η αναγκαστική συνάντηση με τον εαυτό της, τη στιγμή που καταρρέουν οι άμυνες και οι ψευδαισθήσεις».«Νομίζω ότι κάπως την αναγνώρισα.  Μου θύμισε γυναίκες της επαρχίας με τις οποίες μεγάλωσα. Γυναίκες  που από νωρίς έμαθαν να δουλεύουν, να σωπαίνουν, να αναλαμβάνουν ευθύνες. Γυναίκες που έζησαν τη στέρηση και, με τη μεταπολίτευση, βρέθηκαν ξαφνικά μπροστά σε έναν κόσμο αφθονίας, γεμάτο πράγματα και υποσχέσεις και οδηγήθηκαν σε μια υπερβολή όχι από επιπολαιότητα, αλλά από την ανάγκη να καλύψουν όσα τους έλειψαν, να πάρουν πίσω χρόνο, χαρά, ζωή».«Η Σωτηρία είναι μια γυναίκα αντιφατική, γεμάτη ένταση και ζωντάνια. Κάτι κοινό που νομίζω ότι έχω μ’ αυτήν,  είναι η ανάγκη να προχωρά μπροστά χωρίς να κοιτά  πολύ πίσω. Αυτό που αγαπώ βαθιά σε εκείνη είναι η αντοχή της· το ότι, παρά τις πληγές της, συνεχίζει να στέκεται όρθια, με χιούμορ, με πείσμα, με μια ακατέργαστη επιθυμία για ζωή».«“Απορρυπαντικό γαλάκτωμα , ειδικό στο να εξαφανίζει τις βρωμιές και τα επίμονα λίπη από τα μάτια και τον φούρνο της κουζίνας. Ορίστε! Ειδικό γαλάκτωμα! Όχι σαν εμάς που τα καθαρίζουμε όλα με το τριλ! Κι έχω και τη μάνα με το πράσινο σαπούνι. Κουζίνα, βρακιά, κώλο, μαλλιά, όλα με το πράσινο σαπούνι!”»«Στην αρχή με δυσκόλευαν όλα. Υπάρχει πάντα ένα άχαρο στάδιο, όπου  προχωράς λίγο στα τυφλά μέχρι να αρχίσει να φαίνεται λίγο το περίγραμμα του ανθρώπου.
Με συγκινεί βαθιά η γενναιότητα και το χιούμορ  με το οποίο τελικά μετράει τις πληγές της και τις κοιτάζει κατάματα».«Για πολλούς ανθρώπους εκείνης της εποχής,  το σούπερ μάρκετ ήταν κάτι σαν υπόσχεση ζωής. Μετά από χρόνια στέρησης, τα γεμάτα ράφια, οι προσφορές, η αφθονία έδιναν την αίσθηση ότι κάτι αλλάζει, ότι “φτάσαμε”. Σήμερα, με απόσταση πια, βλέπουμε πως εκεί γεννήθηκε και μια παρεξήγηση: ότι η ευτυχία ταυτίζεται με την κατανάλωση. Αυτή η διαδρομή από τη στέρηση στην υπερβολή μάς αφορά ακόμη και σήμερα».«Η Σωτηρία, ίσως, μας έλεγε πως τη στιγμή που νομίζεις ότι την κατέκτησες, έχει ήδη φύγει. Και πως αυτό που μοιάζει με σωτηρία, συχνά είναι απλώς ένας ακόμη τρόπος να αποδράσεις».«Είναι πάντα ωραία η συνεργασία μας. Υπάρχει εμπιστοσύνη.  Νομίζω εστίασε στο μήνυμα και όχι σε μια άρτια θεαματική παράσταση. Η παράσταση κοιτάζει την κοινωνία μας μέσα από τα μάτια μιας απλής, λαϊκής  γυναίκας που  απορροφάται σιγά σιγά από την παθογένεια του καταναλωτισμού, μέχρι να γίνει μέρος της. Είναι μια ιστορία βαθιά προσωπική και, ταυτόχρονα, συλλογική».«Ίσως να καταλάβει κάπως βαθύτερα το πώς φτάσαμε ως εδώ, τι κουβαλάμε ως κοινωνία, τι μας διαμόρφωσε στην Ελλάδα του σήμερα. Ίσως να φύγει με μεγαλύτερη αποδοχή απέναντι στους ανθρώπους  και απέναντι στον εαυτό του».«Είναι απαιτητικός ο μονόλογος αλλά δεν είσαι μόνος. Υπάρχουν  άνθρωποι από πίσω που σε στηρίζουν. Το κείμενο της Χαράς , η μουσική του Panú, τα φώτα της Μαρίας, το κοστούμι της Αλέγιας, η φωνή του Θανάση που είναι ο εσωτερικός οδηγός μου. Και, βέβαια,  ο Νικόλας που μπαίνει στη σκηνή για να διαβάσει το όνειρο της Σωτηρίας. Μια στιγμή πολύ ανακουφιστική!»«Ντύνομαι, βάφομαι, περνάω λίγο χρόνο στη σκηνή, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι είμαι εκεί για να πω την ιστορία της.
Πριν βγω στη σκηνή, άλλοτε αναρωτιέμαι γιατί να το περνάω εγώ αυτό, γιατί δεν κάθομαι στο σπίτι μου να πλέξω,  και άλλοτε είμαι συγκροτημένη και ήρεμη».«Ευγνώμων για όλα και ανακουφισμένη».«Με ευθύνη, συγκίνηση και χαρά!  Με την ένταση της στιγμής που δεν επαναλαμβάνεται!»«“Λίγο πόνος, λίγο κέφι, λίγο κλάμα, λίγο ντέφι./ Έχω εκτιμήσει τον Ήλιο γιατί με γεννήσαν σε μέρες που βρέχει./ Μη σταματάς (και), μη σταματάς (ναι)/ Λίγο ακόμα δρόμος έμεινε, τώρα το σκοτάδι έφυγε (πάμε)”.  Από ένα τραγούδι του Bloody Hawk».Δραματουργία: Θανάσης Δόβρης – Χαρά Ρόμβη
Συνεργάτης σκηνοθεσίας: Ευάγγελος Βογιατζής
Σκηνικό – Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου
Καλλιτεχνικός συνεργάτης για το σκηνικό: Βαγγέλης Ξενοδοχίδης
Μουσική – Ηχητικός σχεδιασμός:  Panú (Παναγιώτης Mανουηλίδης)
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός σκηνοθέτη: Νικόλας Λαμπάκης
Κομμώσεις: Θωμάς Γαλαζούλας
Φωτογραφίες: Χρήστος Συμεωνίδης
Επικοινωνία: Ειρήνη Λαγουρού
Οργάνωση παραγωγής: Σταμάτης Μουμουλίδης
Παραγωγή: Ars Aeterna
Ερμηνεύει η Μαρία Παρασύρη
Συμμετέχει ο Νικόλας Λαμπάκης
Η συλλογή διηγημάτων Σωτηρία της Χαράς Ρόμβη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες (2023).