Κατά τη διάρκεια της θεατρικής διαδρομής του ο Νίκος Περέλης σκηνοθέτησε περισσότερα από 150 έργα, κλασικά και σύγχρονα. Από τα μέσα της δεκαετίες του ‘70 μέχρι και το τα τέλη του ‘90 έβαλε τη σκηνοθετική υπογραφή του σε σημαντικές παραστάσεις αρχαίου δράματος, μεταξύ των οποίων οι «Ιππόλυτος», «Εκάβη», «Ιφιγένεια στην Ταυρίδα», «Τρωάδες – Εκάβη – Ιφιγένεια στην Αυλίδα», «Ηλέκτρα – Ορέστης» οι οποίες φιλοξενήθηκαν όχι στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, στο Ηρώδειο, στο Θέατρο Λυκαβηττού και φυσικά στο Εθνικό Θέατρο.
Γεννημένος το 1940 στη Μυτιλήνη, σπούδασε θέατρο στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου, με δασκάλους τον Άγγελο Τερζάκη, τον Σωκράτη Καραντινό, τον Θάνο Κωτσόπουλο, τον Τάκη Μουζενίδη, τον Λυκούργο Καλλέργη, τον Στέλιο Βόκοβιτς, τον Αιμίλιο Χουρμούζιο.
Το 1971 έφυγε στο Κεμπέκ (πρωτεύουσα του Γαλλόφωνου Καναδά) όπου σπούδασε, δίδαξε και σκηνοθέτησε, σε συνεργασία με την αδερφή του Ρένα Περέλλη- Κοντογιάννη, τακτική καθηγήτρια θεατρολογίας στο Πανεπιστήμιο LAVAL.
και «Η ταφή του αφεντικού» του Ντάριο Φο
Μετά το τέλος της δικτατορίας επέστρεψε στην Ελλάδα και το 1977 τον κάλεσε ο Σπύρος Ευαγγελάτος τον κάλεσε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όπου σκηνοθέτησε τα έργα «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ, «Ο χορός του Λοχία Μάσγκρεηβ» του Τζων Άρντεν και «Οι παλαιστές» του Στρατή Καρρά.
«Αποχαιρετούμε σήμερα, με ιδιαίτερη θλίψη, τον Νίκο Περέλη, έναν ακάματο θεατράνθρωπο, στο οποίο διέλαμψε επί δεκαετίες. Με στέρεες σπουδές στην Ελλάδα και τον Καναδά, μαθητής διαπρεπών ηθοποιών και σκηνοθετών, ο Νίκος Περέλης διέγραψε μια μετεωρική πορεία στην Τέχνη. Σε μια εξαιρετικά γόνιμη πορεία, σκηνοθέτησε πάνω από 150 έργα, σε πολλές χώρες, από όλο το φάσμα του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, ενώ τιμήθηκε και ως θεατρικός συγγραφέας. Υπήρξε, επίσης, και διακεκριμένος ηθοποιός, ιδιαίτερα επιλεκτικός, με διαλείπουσες ερμηνείες ιδιαίτερα απαιτητικών ρόλων σε κορυφαία έργα.
Συνεργάστηκε, επί δεκαετίες ολόκληρες, με τις επιφανέστερες σκηνές της χώρας, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και στην περιφέρεια, και με πλήθος ομοτέχνων του. Χαρακτηριστικό αντιπροσωπευτικό της μακρόχρονης πορείας του το ασίγαστο πάθος του για διαρκή πειραματισμό, που διοχετεύθηκε στη συγκρότηση και τη διεύθυνση νέων θεατρικών σχημάτων. Με επιστέγασμα, ασφαλώς, την ίδρυση της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου, ιδέα του ίδιου που έλαβε σάρκα και οστά το 1996, και την οποία διηύθυνε δημιουργικά επί πενταετία.»
Με την απώλεια του Νίκου Περέλη, το θέατρό μας θρηνεί έναν ολοκληρωμένο και αφοσιωμένο εργάτη του, που συνδύαζε την καινοτόμα ματιά και τη διαρκή αναζήτηση με τη σκληρή δουλειά και την ακατάλυτη έμπνευση. Με την πορεία του, ο Νίκος Περέλης διαμόρφωσε το ελληνικό θέατρο και διαμορφώθηκε από αυτό, σε μια αδιάλειπτη και καρποφόρα διαλεκτική σχέση.
Στους οικείους του, τους πολλούς συνεργάτες, φίλους και μαθητές του απευθύνω ειλικρινέστατα συλλυπητήρια.